من یه اتاق دارم. من تو اتاقم یه پنجره ی نسبتاً بزرگ دارم با یه جای یواشکی جلوش برا آروم

  نشستن واسه وقتای بی حوصلگی. وقتایی که دلم از همه بیزاره، داغ میشم هی. صورتمو میچسبونم

  به شیشه وچشامو میبندم. نمیخوام حتی مَردم که رد میشن رو هم ببینم. بیزارم. خنک میشه صورتم.

  گلوم درد میگیره.. بغض میکنم ولی گریه نه. داغ میشم هی. مریضم شاید. حالم بد میشه. زانومومیگیرم

  تو بغلم وآروم سرمو میذارم روش. زانومو مدام بیشتر فشار میدم تو شکمم. چشام قرمز میشن. از گریه

  نیست ولی. من شاید ترسیدم. به این فکر میکنم که من بند کفشامو هنوزم نمیتونم خودم ببندم. صورتمو

 میچسبونم به شیشه. همه جاشو میمولانونم به شیشه. خنکم میکنه اینجوری. چشام قرمزن ولی. از گریه

  نیست فقط یکم مریضم شاید. دلم تنگ میشه. اما نه برای چیز خاصی. فقط دلم تنگ میشه همش. چشام

  بسته ست هنوزم. چشام ولی سرخن. از گریه نه ها، یکم ترسیدم یا مریضم شاید. دوباره به بند کفشام

  فکر میکنم که نمیتونم ببندمشون. اگرم بتونم خیلی طول میکشه. حوصله م سر میره. بعدش مجبورم

  نبندمشون اصلن. بعدش تو خیابون مجبورم قدمامو گنده بردارم که بند این یکی نره زیر پای اون یکیم

  که بخورم زمین. همه ش حواسم به کفشامه اونوقت. آخه اگه یه دفعه حواسم پرت شه چی؟ مثلاً حواسم

  بره پیش تو... بعد بند کفشه گیر کنه زیر پام بخورم زمین. دردم میاد. میشینم انقد اونجا گریه میکنم که

  پام خوب شه. تو هی داری دنبالم میگردی همه جا. نمیدونی که من حواسم پیش تو بود که خوردم زمین

  حالا نشستم همونجا تو خیابون دارم هی گریه میکنم. نه که واسه درد پام ها..نه! پام خیلی درد نمیکرد،

  دلم تنگت شده آخه. تو نمیدونی ولی. همه ش داری دنبالم میگردی. میشینم همونجا سرمو میذارم رو

  زانوم انقدر گریه میکنم که خوابم میبره. حواسم به توئه که خوابم میبره. منکه خوابم تو یواش پیدام

  میکنی میبریم خونه. من خوابم نمیفهمم که تو پیدام کردی. صبحش که تو بغل تو بیدار میشم – دیگه

  نمیگم اینجاشو.. خودت میدونی!-- ببین بند کفشام میتونن چیکارا بکنن:) کنار پنجره ام. زانومو هی

  فشار میدم تو شکمم. چشام قرمزن. از گریه نه ها. خیلی داغ شدم باز. سرمو بلند میکنم که بچسبونم

  به شیشه ی پنجره. چشامو باز میکنم. میبینم تو نشستی کنارم داری موهامو ناز میکنی. صورتم خیس

  میشه. صورت توام خیسه. هر دوتاییمون از گریه. سفت بغلت میکنم، تب دارم تو بغلت. بعدش... خب

 نمیگم اینجاشو، خودت میدونی.!  

مثل شقایق زندگی کن:کوتاه اما زیبا،

مثل پرستو کوچ کن:فصلی اما هدفمند

مثل پروانه بمیر:درد ناک اما......عاشق

منو ببخش عزیز دلم

منو ببخش

منو

منو

.........

به چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره

 ساده بگم كه عشق من ، بايد تو قلبت بميره

 فاصله بين من و تو ،‌از اينجا تا آ سموناست

 خيلي عزيزي واسه من ، ولي زمونه بي وفاست

 قسم نخور كه روزگار ، به كام ما دو تا نبود

 به هر كي عاشقه بگو ، غم كه يكي دو تا نبود

 بگو تا وقتي زنده‌ام ، نگاه تو سهم منه

 هر جاي دنيا كه باشي ،‌دلم واست پر ميزنه

 براي اين در به دري ، تو بهترين گواهمي

 دروغ نگو ، كه مي دونم هميشه چشم به راهمي

یه قطره اشک به خاطتو در دریا انداختم و تا زمانی که ﭘیدایش نکنم دوستت دارم

یه بار یه دخترکوری بوده یه دوست پسرداشته همیشه بهش می گفته کاش چشم داشتمو می تونستم تورو ببینم بعداز مدتی یه نفر پیدا می شه که چشماشو به دختره بده بعداز عمل دختره می بینه دوست پسرش کوره. بهش می گه برو نمی خوام باهات دوست بشم . پسره یه خنده ی تلخی می کنه ومی گه : می رم ولی مواظب چشمام باش

نميدانم زندگي چيست؟؟ اگر زندگي شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام? اگر زندگي خروش جويبار است سالهاست که من در چشمه ي جوشان زندگي جوشيده ام اما اين نکته را فراموش نمي کنم که زندگي بي وفاست زندگي به من آموخت که چگونه اشک بريزم اما اشکانم به من نياموخت که چگونه زندگي کنم

روزي دروغ به حقيقت كفت : مبل داري با هم شتا كنيم ؟ حقيقت ساده لوح پذيرفت و گول اورا خورد . آن دو با هم به كنار ساحل رفتند . حقيقت لباسش را در آورد . دروغ حيله گر فورا لباسهاي او ار پوشيد . از آن روز به بعد هميشه حقيقت عريان و زشت است و دروغ در لباس حقيقت زيبا و فريبنده

بچه ها میدونین از جون کندن چی سخت تره؟

به خدا قسم منتظر بودن که از صبح تا شب از شب تا صبح بیدار باشی  اما از اون خبری  نیاد

خدا نصیب  هیچ کس نکنه

به خدا سرم از درد داره میترکه اما دلم نمیاد یه لحظه از سیستم دور باشم میگم ممکنه بیاد من نباشم

اما افسوس

اون نیست که بیاد

هر جا هست خدا نگهدارش باشه

حالمان بد نيست غم كم مي خوريم … كم كه نه هر روز كم كم مي خوريم … آب مي خواهم سرابم مي دهند … عشق مي ورزم عذابم مي دهند … خود نمي دانم كجا رفتم به خواب … از چه بيدارم نكردي آفتاب … خنجري بر قلب بيمارم زدند … بي گناهي بودم و دارم زدند … دشنه اي نامرد بر پشتم نشست … از غم نامردمي پشتم شكست … سنگ را بستند و سگ آزاد شد … يك شبه بيداد آمد و داد شد … عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام … تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام … عشق اگر اينست مرتد مي شوم … خوب اگر اينست من بد مي شوم … بس كن اي دل نابساماني بس است … كافرم ديگر مسلماني بس است … در ميان خلق سر در گم شدم … عاقبت آلوده ي مردم شدم … بعد از اين با بي كسي خو مي كنم … هر چه در دل داشتم رو مي كنم … نيستم از مردم خنجر بدست … بت پرستم بت پرستم بت پرست … بت پرستم بت پرستي كار ماست … چشم مستي تحفه ي بازار ماست … درد مي بارد چو لب تر مي كنم … طالعم شوم است باور مي كنم … من كه با دريا طلاطم كرده ام … راه دريا را چرا گم كرده ام … من نمي گويم دگر گفتن بس است … گفتن اما هيچ نشنفتن بس است … روزگارت باد شيرين شاد باش … دست كم يك شب تو هم فرهاد باش … آه در شهر شما ياري نبود … قصه هايم را خريداري نبود … واي رسم شهرتان بيداد بود … شهرتان از خون ما آباد بود … از در و ديوارتان خون مي چكد … خون من فرهاد مجنون مي چكد … خسته ام از قصه هاي شومتان … خسته از همدردي مسمومتان … اينهمه خنجر دل كس خون نشد … اينهمه ليلي كسي مجنون نشد … آسمان خالي شد از فريادتان … بيستون در حسرت فرهادتان … كوه كندن گر نباشد پيشه ام … بويي از فرهاد دارد تيشه ام … عشق از من دور و پايم لنگ بود … قيمتش بسيار دستم تنگ بود … گر نمي رفتم دوپايم خسته بود … تيشه گر افتاد دستم بسته بود … هيچ كس دست مرا وا كرد ؟ نه … فكر دست تنگ ما را كرد ؟ نه … هيچ كس از حال ما پرسيد ؟ نه … هيچ كس اندوه ما را ديد؟ نه ... هيچ كس چشمي برايم تر نكرد ... هيچ كس يك روز با من سر نكرد ... هيچ كس اشكي براي ما نريخت ... هر كه با ما بود از ما مي گريخت ... حافظ ديوانه فالم را گرفت ... يك غزل آمد و حالم را گرفت ... ما ز ياران چشم ياري داشتيم ... خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم .

خیلی وقتا دلم می خواد همه ی کاشهایم به حقیقت می رسید وآرزوهام از این کاشها رهایی پیدا می کرد ..
" نا گهان چه زود دیر می شود " احساس می کنم برای خوشبخت بودن برای جبران اشتباهات ، برای زندگی کردن دیر شده است ..
دلم می خواست زمان به جای اینکه به جلو پیش می رفت به عقب رانده می شد به جای اینکه ثانیه ها ۱ - ۲ - ۳ - ... شمارش می شد بر میگشت و ۳ - ۲ - ۱ - ۶۰ - ۵۹ و... چرا که در روبرو چیزی برای ارزانی عمر ندارم هر چه بود پیشترها بود ..
کاش خداوند فرصتی به من و  ثانیه ها میداد تا به عقب برگردیم و من دوباره به تو برسم بی دغدغه به تو بیاندیشم و برای با هم بودن لحظه شماری کنم و ای کاش زمان در آن روزها می چرخید تا برای همیشه برای هم باشیم و بس ..
و یا دوباره زمان به گذشته بر می گشت زیرا در آینده ی آن جدایی هست ..
ثانیه ها به عقب می تاختن تا دوباره به عشقِ نو جوانیم میرسیدم ..
و به پدرم و به کودکیم برسم که همه چیز در کودکیم نهفته است به بازیهای کودکانه ، به روزهای بی گناه و بی ریا بچه گانه.. و بر می گشت به بدو تولد و یا اصلاْ به رحِمِ مادر و حتی به نبودن و..آنوقت شاید هرگز زاده نمیشدم کاش ، کاش..
و ای کاش اینهمه اسیر کاشها نمی شدم ..

عاشقانه همراه من گام بردار
به من از آن بگو
که توان گفتنش به ديگري را نداري
با من بخند
حتي آن گاه که احساس حماقت مي کني
با من گريه کن
آن گاه که در اوج پريشاني هستي
تمام زيبائي هاي زندگي را با من شريک باش
و در کنار من
با تمام زشتي هاي زندگي ستيز کن
با من رويا هائي را بيافرين تا به دنبال آنها رويم
در شادي هر چه ميکنم
شريک باش
براي رسيدن به آرزوهايمان ياري ام کن
با آهنگ عشق مان با من برقص
بيا تا ابد در هر قدم از اين سفر يکديگر را
عاشقانه

سال نو رو بهتون تبریک میگم

و امیدوارم که سال ۸۶ سال خوبی باشه براتون

وتعطیلات بهتون خوش بگذرهو سر سفره هفت سین همدیگه رو دعا کنیم

                                      ای گل سرخ نو بهار ، بیا !

 درد هجرت قرار دل را برد

                                       تا دلم را دهی قرار ، بیا !

 بر سر شامگاه درد آهنگ ،

                                        دیده ام شد ستاره بار ، بیا !

 تا نگاهت شکوه مریم صبح ،

                                         بنماید به شام تار بیا  !

 تا نشانی نشای گل ها را ،

                                         به گلستان روزگار بیا !

 از رخ خوب تر ز خورشیدت ،

                                          پرده بر دار و آشکار بیا ... !